dag 0, 21 juli. Thuis (duimendraaiend)

Vanochtend precies 24 uur vantevoren ingecheckt in de hoop dat er nog stoelen beschikbaar waren in de Economy Plus klasse. En ik had geluk! Niet op het stuk van Chicago naar LA want daar waren her en der nog enkele plekken vrij, maar wel het lange stuk van Amsterdam naar Chicago. Voor een bedrag ter grootte van 10% van de ticketprijs heb je 10 centimeter meer beenruimte en dat lijkt niet veel, maar schijnt erg prettig te zijn.

Bij het pakken van de koffers was er nog even dikke stress! We hadden twee nieuwe koffers gekocht, waarvan er 1 “best wel groot” is. Toen hij vol was (zonder er op te zitten, de spullen lagen er losjes in) woog hij 30 kilo!! Hmmm, da’s 7 kilo teveel…

Dus hebben we er maar een derde koffer bijgepakt en nu zitten we op iets van 23, 20 en 13 kilo. Ik heb ook nog een rolkoffertje in een andere koffer gedaan zodat we zeker voldoende ruimte hebben op de terugweg 🙂 [update na terugkomst: dus niet! mooi nog een koffer bij moeten kopen]

Tsja, en dan is het maandagavond half negen en begint het grote wachten. Zodadelijk nog maar even NASN aanzetten, er is vast wel wat Major League Basball om in de sfeer te komen.
Morgen om half acht komt mijn vader ons ophalen.

Advertisements

Dag 3, 24 juli. Los Angeles

We leven nog! vandaag naar Disneyland geweest. Ontbeten bij Denny´s, een All American Grand Slam breakfast. Eitjes, hashbrowns (soort Rosti), bacon, toastjes en veel slappe koffie. Erg jummie!

Disneyland is perfect georganiseerd, zoals de parkeergarage waar zelfs campers in passen.

We waren om ongeveer 8 uur bij het park, precies op openingstijd. We konden dus meteen naar binnen bij de Star Wars Tours. Daarna de eerste fastpass opgehaald. Een fastpass houdt in dat je naar een attractie toe gaat, je toegangskaart in een automaat steekt en dan krijg je een fastpass-ticket waarop staat dat je tussen tijd X en tijd Y kunt terugkomen en als je dan je fastpass ticket laat zien mag je door de fastpass ingang naar binnen en hoef je niet in de rij te gaan staan, echt top! “Addertje onder het gras” is dat je maar één fastpass tegelijk kunt halen. Dus je kan niet na binnenkomst van het park bij alle leuke attracties een fastpass halen en ze dan achter elkaar doen.

Toen wij er net waren was het verschil tussen het ophalen van een fastpass en de geldigheid ervan ongeveer een uur. Dus als je om 9 uur een fastpass haalde kon je om 10 uur de attractie in. Later op de dag was het verschil al opgelopen tot maar liefst zes uur…

Vanaf een uur of twee was het belachelijk druk, we zijn om een uur of vier weggegaan want toen waren we helemaal gaar en alle attracties hadden een wachttijd van 30 tot 90 minuten.

Hier foto´s!

p.s. Had ik al verteld dat de Cadillac een verwarmd stuur heeft?

Dag 4, 25 juli. Los Angeles – Lake Havasu

Eindelijk, de reis gaat nu echt beginnen! Vanaf Los Angeles via Joshua Tree National park naar Lake Havasu gereden. De originele versie van de London Bridge is steentje voor steentje afgebroken en naar Lake Havasu City naartoe verplaatst.

Joshua Tree N.P. is goddelijk mooi, en dat is nieteens zo gek, want gelukszoekers zagen Jezus (?) in de bomen die hun handen ten hemel geheven lijken te hebben. Het park is helemaal “af”, de schoonheid is perfect.

Ondanks dat er heel veel Europeanen naar de USA op vakantie zijn kom je heel weinig medeweggebruikers tegen. Als je in een park als Joshua Tree je auto stilzet en uitstapt is het dood- en doodstil en komt er 15 minuten niemand langsrijden.

De weg tussen Joshua Tree NP en Lake Havasu had enorme lange rechte stukken en was bijzonder rustig, een leuk stuk om te rijden op de eerste echte rij-dag.

Lake Havasu is een verhaal apart. Iemand heeft in dit desolate verlaten gebied een stadje gesticht en er zijn nog mensen komen wonen ook! En wat die mensen daar allemaal doen? Ik zou het bij god niet weten! Het is er dor, droog en vreselijk heet! Simpelweg elke dag +40 graden celsius. Er wordt druk gewatersport (lees: onder een parasol in je boot zitten) en je ziet er de meest bizarre speedboten achter de meest bizarre auto´s hangen.

Wel een GROTE Walmart, zijn we nog even geweest. Was ongeveer zo groot als de Groenoordhal en bij en ingang stond de traditionele Walmart People Greeter.

Er zijn weer foto´s!

p.s Heb ik al verteld dat de Caddy een elektrisch openende en sluitende achterklep heeft?

Dag 5, 26 juli. Lake Havasu – Grand Canyon

De jetlag is bijna over. We worden rond een uur of zes wakker, en dat is heel wat beter dan om 4 uur wakker worden en uitgeslapen zijn.

De reis was weer voorspoedig, satellietradio (dat heet hier Sirius) is retehandig want je hoeft niet om de 50 kilometer van zender te wisselen zoals gebruikelijk in Amerika. Sirius heeft meer dan 100 zenders die netjes zijn gecategoriseerd in Jazz, Blues, Spaanstalig, etc.

Raar land. Je rijdt van brute hete zon de bergen in en opeens wordt je verrast door regenbuien die ook even snel weer verdwijnen. Onderweg heb ik nog wat leuke foto´s gemaakt van een heel erg lange trein. Hij toeterde naar me!

De eerste blik op de Grand Canyon was weer bijzonder indrukwekkend; eigenlijk kan je de grootsheid van de Grand Canyon niet in foto´s weergeven. Je kijkt niet naar de Grand Canyon, het neemt je hele blikveld in beslag. Dit is miljoenen jaren oud en dat zie je er aan af. Je kijkt tientallen kilometers ver en de bodem is ongeveer 1,5 kilometer van je verwijderd. Het hotel was gevestigd aan de rand van de canyon op een waanzinnig mooie plek. Sta je ‘s ochtends als je wakker wordt binnen 20 stappen bij de Canyon, lekker rustig zonder de massa’s Japanners. Ook nog lekker gegeten, gewoon zalm. Het is wel zoeken om een restaurant te vinden dat niet louter burgers, spare ribs of andere zooi overdekt met kaas serveert, maar we worden er steeds handiger in. Speaking of kaas… Taco Bell adverteert gewoon met een nieuw soort wrap die ze de “melt” noemen en in die reclame zie je gewoon dat dat ding draden kaas trekt als je hem opeet, zo vies!

‘s avonds wilde ik nog even naar de rand van de Canyon om naar de sterren te kijken, dus ik loop het hotel uit, sta ik opeens oog in oog met een Eland-achtig dier. Ik schrok me rot, maar dat beest niet, die zijn blijkbaar wel wat toeristen gewend; ik had hem bijna een fooi gegeven.

Foto´s!

Dag 6, 27 juli. Grand Canyon – Page

Vanmorgen na het ontbijt samen met Maxim een stukje van een trail gelopen die naar de bodem van de Canyon voert. De hele reis duurt 5 uur (naar beneden, naar boven duurt twee keer zo lang). We kwamen onderweg de muilezeltocht nog tegen, erg leuk. Lijkt me we doodeng om op zo´n beest te moeten zitten want ze lopen vlak langs de rand van de canyon. Huu!

Een wederom schitterende reis voerde ons via de oostkant van de Grand Canyon naar Page. Het verschil in natuur op één dag is ongehoord. Van sappige groene bossen zit je een uur later op een dorre prairie.

Aangekomen in Page hadden we even een deceptie-momentje. Onze herinnering van 13 jaar geleden was dat je hier heerlijk kon zwemmen en van rotsen af kon duiken. Nu kon dat zwemmen nog wel, maar dat leuke plekje van 13 jaar geleden was nu ingenomen door een enorme jachthaven 😦

Ook hier weer tegen de 38 graden, maar door de wind voelde het niet zo bizar heet als in Lake Havasu City.

Wéér goed gegeten. Italiaans, met vooraf lekkere minestronesoep. Doet me goed om ook normale restaurants te vinden.

We zijn vandaag ook even bij de Mac geweest voor een burgertje tussendoor. Het verschil tussen de MacDonalds in Nederland en de USA is hemelsbreed. Ten eerste wordt je hier behandeld als een debiel, ten tweede is het interieur van de meeste MacDonalds restaurants sinds de opening in 1978 niet veranderd, ten derde is het er vies en ten vierde is het personeel T R A A G ! ! Je zal je nog verbazen hoe langzaam je een beker cola van de tap naar de counter kunt brengen.

Bij de meeste winkels en horecagelegenheden in Amerika wordt je prima geholpen, zij het wat overdreven vriendelijk en amicaal (everything OK for you guys?! Great!) omdat hun salaris voor een groot deel afhankelijk is van de tip, maar bij de Mac mogen ze geen tip accepteren en het lijkt wel of ze hun ongenoegen daarover op alle klanten botvieren. Rare gewaarwording dat zo´n keten die in Nederland een prima reputatie heeft in het land van oorsprong zo dramatisch slecht presteert.

Maxim heeft het prima naar zijn zin. Hij vond de Grand Canyon erg cool maar het mooiste van alles vind hij toch wel dat hij zich na een dag rijden (op zijn vader) kan uitleven in het zwembad.

Foto´s!

Dag 7, 28 juli. Page

Vanochtend weer wat later wakker, half 8 dit keer. Om kwart over tien werden we opgehaald om een tour te doen naar Antelope Canyon, een in Navajo (lees: indianenland) gelegen canyon waar je mooie lichteffecten hebt. We reden er heen met een soort monstertruck, zie de foto´s! De rit naar de canyon ging eerst vooral erg hard over asfalt en daarna erg hobbelig over een stuk zanderige woestijn. Daar werd ik erg enthousiast van (not!)

De canyon was erg mooi (zie de foto´s maar) en de verhalen van de indiaan waren ook leuk. Hoewel ik ernstig twijfelde aan zijn bewering dat hij liever eenvoudig in een reservaat woonde dan in een mooi duur huis, gezien zijn snelle Adidas sneakers en de platte Sony Viao laptop die hij in het kantoor had liggen.

Na deze stoffige activiteit even gezwommen en daarna geluncht bij Subway; weer een lekker adresje ontdekt. Heerlijke broodjes met veel sla en groente!

‘s Middags een tour gemaakt naar Vermillion Cliffs en Marble canyon en onderweg nog even een mooie en hoge brug over de Colorado meegepakt.

Nu ben ik moe! Hier staan de foto´s

Dag 8, 29 juli. Page – Moab

Even snel een berichtje van Meta. Tropical Sno ontdekt!!! Zo lekker!!! Wel 50 verschillende smaken; birthday cake, bubblegum, alle fruitsoorten, rootbeer, pina colada enz. enz. We gaan een tentje beginnen in Italie ofzo, dat lijkt me wel wat.

oh ja, we leven nog. Niets gemerkt van de aardbeving, als je de media mag geloven is het business as usual en is er geen paniek. Foto´s en verslag volgen later (vandaag grotendeels in de auto gezeten, dus erg spannend zal het niet worden).

Foto´s!